Fit 2 drive and fit 4 2 days of congres?

Congres.
Op 7 en 8 april 2011 werd in Den Haag het internationale congres Fit to Drive gehouden. Een vol programma met voornamelijk wetenschappers die aan de hand van fact and figures hun onderzoekresultaten of -voorstellen uit de doeken kwamen doen. Deze blog is eigenlijk een verslag van het congres. Niet verkeerskundigen mogen zich beperken tot de eerste twee alinea’s. Verkeerskundigen trouwens ook.

Congres versus TED.
De organisatie had het statige en historische Kurhaus als ‘venue’ uitgekozen. Prachtige locatie met mijn herinneringen aan ‘Soldaat van Oranje’ en het optreden van de Rolling Stones en vooral onbereikbaar voor de normale beurs. Dure locatie dus, maar geen gratis wifi. Onvoorstelbaar maar waar. Daarna viel me op dat er geen twitter hashtag was afgesproken, laat staan dat er een twitterfountain te zien was. Aanmelden ging nog op de classico methode. De deelnemerslijst is vooral bedoeld voor de organisatie en blijft voor de deelnemers tot aan de registratie een groot geheim. Een opsomming van namen en organisaties. Geen ava’s, geen bio’s, geen uitwisseling linkedin profielen, geen mailadressen, geen tel. nummers. Kennelijk zijn Sociale Media not done of in ieder geval nog geen gemeengoed in de wereld van de wetenschap. Of zou het komen dat de organisatie voornamelijk in handen was van TÜV? Onze Duitse buren zijn formeler en ook wel een tikkeltje conservatiever dan wij zijn. Community building gaat dus via een persoonlijke benadering. Niks mis mee. Maar er zijn hulpmiddelen om netwerkvorming, het leggen van contacten en ideeënuitwisseling te versnellen en te faciliteren.

Zo’n congres is een lange zit en er is nauwelijks beweging. Sir Ken Robinson zei het ooit treffend in een TED: “wetenschappers leven in en met hun hoofd. Het lichaam is bedoeld om dat hoofd naar een congres te transporteren.” Overigens was ik de maandag daarvoor aanwezig bij TEDxMaastricht. Het verschil tussen beleving, energie, emotie, passie, enthousiasme en happiness tussen een TED en een congres is een lichtjaar groot. Ik wil volgend jaar ook een TEDx, en dan over verkeersveiligheid. Dat lijkt me super. Terug naar de ‘talking heads’.

Verslag van congres, dag 1.
Dr. Klaus Brügemann van TÜV openden het congres. Zijn stelling luidde dat strikte handhaving noodzakelijk is voor verbetering verkeersveiligheid. De mate van pakkans is DE succesfactor.

Prof.Dr. Fred Wegman (SWOV, NL) nam het woord over en gaf uitleg over het Duurzaam Veilig beleid in Nederland. Fred hamerde op de noodzaak voor meer onderzoek omdat 70% van de ongevallen een (nog) onverklaarbare oorzaak heeft. “We moeten dieper graven” en “het laaghangend fruit is geplukt en we hebben geen ‘silver bullet’ om de problemen te tackelen”. Van Duurzaam Veilig gaan we naar een Veilig Systeem aanpak waarin de mens centraal staat en gedeelde verantwoordelijkheid het uitgangspunt is om te komen tot duurzame mobiliteit, volgens Wegman. Fred is een goed spreker en prima ambassadeur van ons Duurzaam Veilig gedachtengoed.

Walter Nissler van de EU commissie liet aan de hand van veel grafieken zien hoe de verkeersveiligheid zich in Europa ontwikkelt. Een dalende trend maar nog onvoldoende progressie boeken we. Het uiteindelijke doel is nul verkeersdoden in 2050. Mirceau Sterin van ETSC hield een soortgelijk verhaal. The European Traffic Safety Counsil zet met name in op educatie en training van weggebruikers al dan niet in werkverband.

Bij de volgende sprekers zit ik eindelijk op het puntje van mijn stoel. Brendan Hughes van het European Monitoring Centre for Drugs and Drug Addiction (Portugal) noemde de trottoirband als scheiding tussen het denken over gebruik drugs en medicijnen in het verkeer. De trottoirband die ook de scheiding van de jungle markeert waarbinnen het recht van de sterkste geldt en de automobilist zijn ruimte en recht op snelheid claimt. Lisa Dorn van Cranfield University (UK) had het over de kracht van 360 graden feedback die je ook kunt automatiseren om je vaardigheden te verbeteren. Serious gaming is de toekomst om enerzijds te leren en anderzijds om te onderzoeken. Interessant was ook hoe Martina Walter (Universiteit Würzburg, DUI) smartphones heeft ingezet voor onderzoek gebruik naar alcohol en drugs in het verkeer. Opvallend hoe de deelnemers (zware gebruikers) van het onderzoek eerlijk en open rapporteren over hun doen en laten. Via ‘dopingtests’ onaangekondigd en at random werd de zelfrapportage getoetst. Applications blijken een prima ondersteunend middel voor onderzoek, zo blijkt.

Wat mij vervolgens opviel aan het betoog van Ruud Bredewoud van Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen (CBR, NL) is hoeveel energie dat er wordt gestoken om mensen die zeer slecht zien via ‘bioptic driving’ achter het stuur te houden. De auto blijkt het heilige transportmiddel. Zou het niet efficiënter zijn om deze mensen (hoeveel zijn het?) te verleiden om het Openbaar Vervoer te nemen. Eventueel tegen een reductie. Dat was ook de conclusie van de volgende spreker.

Ouderen ervaren mobiliteitsproblemen geheel anders in de stad dan op het platteland, volgens Ralf Risser (FACTUM Chaloupa & Risser OHG (Oostenrijk). In plaats van focus op auto blijven rijden zou meer moeten worden ingezet op slim mobiel blijven. Lopen en fietsen blijven een belangrijke modaliteit, aangevuld met OV. Van fit to drive naar fit to travel.

Verder werd er op dag een nog uitgelegd wat Vision Zero in Zweden inhoudt, hoe gevaarherkenning kan worden getoetst, de ervaringen met educatieve maatregelen in Duitsland (EMA), de resultaten van begeleid rijden in Duitsland en de invloed van chronische ziekten op de verkeersveiligheid (‘limited quantity ans quality of evidence, more research needed”).

Verslag van congres, dag 2.
Dag twee stond voornamelijk in het teken van de alcohol, ook onderteund door het avondprogramma de dag ervoor. Onder andere gaf Desirée Schaap (Min. I&M) aan hoe het alcoholslot programma inclusief wetgeving in ons land er uitziet. Mooi was dat Gerhard Büringer (Universiteit Dresden) inging op hoe in de luchtvaart wordt omgegaan met alcohol. Zero tolerance is het uitgangspunt dat streng wordt gehandhaafd. Maatschappijen voelen zich mede verantwoordelijk voor het gedrag van hun piloten. Belangrijke drijfveer is de enorme kosten die zijn gemoeid als een piloot niet mag/kan vliegen vanwege sancties. In Limburg maken we al dankbaar gebruik van de kennis in de luchtvaart op het gebied van veiligheid.

Dr. Dieter Koch (Europarlementariër) kwam breed uitmetend via het witboek, de enorme kosten verkeersveiligheid in Europa, transport van gevaarlijke stoffen uiteindelijk bij de crux van zijn betoog: een sticker voor op de auto over de docstop. Ambulante medische zorg voor truckers. Je moet het ruim zien.

Prof. De Gier (Universiteit Groningen) gaf uitleg over het nieuwe etikettering systeem dat de invloed van een medicijn op de gebruiker simpel en doelmatig visualiseerd. Niet het gele stickertje “Dit geneesmiddel kan de rijvaardigheid beïnvloeden’ maar drie categoriën: voorzichtig zijn, zeer voorzichtig zijn en gevaar!

En toen stonden we allemaal op het verkeerde been. Het programma SPEED van Dr. Don Milton DeVol (TÜV Thüringen. DUI) ging niet over snelheid maar over de effectiviteit van een rehabilitatie programma voor blowers. Het onderzoek was puur gebaseerd op zelf gerapporteerd gedrag. Toch noemde hij het programma effectief. Geloof in eigen kunnen was dus groot.

Daarna legde Ingrid van Schagen (SWOV, NL) het internationale publiek uit hoe we in Nederland de snelheid aanpakken. Ten slotte werd een test gedemonstreerd die objectief aangeeft of iemand alcoholist is of niet en werd een onderzoeksvoorstel uit de doeken gedaan om te testen hoe ouderen kunnen omgaan met technologische systemen in voertuigen (Prof. Brouwer, Universiteit Groningen).
Al met al veel informatie en we zijn weer bijgepraat.

Meer informatie over het congres en de presentaties (sheets) is te vinden op www.fit-to-drive.com