Blog Bart Pastoor
Big Brother is watching you
Big Brother
Laat ik maar direct alle illusie wegnemen. Uw snelheid wordt al jaren gemeten en bijgehouden. Ook zonder TomTom. Via wegkantradars (niet de flitsers), detectielussen in de weg en ook die lief lachende of sip kijkende smiley’s hebben een geheugen. En uw wegbeheerder verzamelt die gegevens en overlegt met
politie en ook met ROVL over de resultaten. We kennen weliswaar niet de individuele gegevens, maar dat hoeft ook niet. Meten is weten. We kennen zo de trajecten waar het risico op een ongeval groot is. Bovendien hoef je nu eenmaal niet te handhaven op plekken waar de weggebruiker zich al keurig aan de limiet houdt. Daar is de weg kennelijk zodanig ingericht of is de ruimtelijke inrichting van dien aard dat de automobilist als het ware aanvoelt welke snelheid een veilige snelheid is. Je handhaaft dus op plekken waar te hard wordt gereden en die snelheid regelmatig tot ongelukken met een ernstige afloop leidt. En daar zit nu de kneep.
Dodenweg
Als we van een dodenweg kunnen spreken is het draagvlak voor snelheidscontroles enorm groot. De publieke opinie dwingt in dat geval de overheid tot maatregelen. In zo’n geval is het (pijnlijk) zichtbaar en noodzakelijk waarom wordt gehandhaafd. Maar, zodra (gelukkig eigenlijk) niet zo vaak of direct dodelijk zichtbaar is dat de verkeersveiligheid in gevaar is, gaan we protesteren. En zo heeft de politie altijd de schijn tegen dat ze alleen maar de schatkist staan te spekken. Je zult die stempel maar op je krijgen terwijl je met overtuiging je taak staat uit te voeren. De bonnenquota hebben die publieke overtuiging natuurlijk stevig gevoed. En als ik niet wist wat ik nu weet zou ik dat ook denken.
Overleg
Uit onderzoek blijkt dat handhaving, naast alle andere maatregelen, voor minder verkeersslachtoffers heeft geleid. En ik weet ook dat we zorgvuldig kijken waar de handhaving het meest effectief kan worden ingezet. Daarvoor hebben verkeersdeskundigen en politie regelmatig overleg. Maar vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Zodra onze dienders langs een ‘landingsbaan’ op 30 kmh staan te controleren zijn de rapen (terecht)
gaar en is het zorgvuldig opgebouwd draagvlak verdwenen. En laten we wel wezen, een bon krijgen is gewoon shit. Zeker als die bon weken na de overtreding in de bus valt. Dat is eigenlijk hetzelfde als je je hond vandaag een tik geeft voor hetgeen hij gisteren heeft geflikt. Het geeft vooral ergernis en weinig verbetering. Daarom zijn staande houdingen met een vermaning in mijn optiek ook vele malen effectiever. Of liever, laten we gaan belonen voor goed gedrag. De BoB sleutelhanger heeft zijn nut meer dan bewezen.
Verantwoordelijkheid
Als laatste moet me van het hart dat we wel altijd lopen te vitten op de politie, maar hoe hard rijdt u eigenlijk in uw eigen straat of buurt? Hoe vaak gaat u bewust wat eerder van huis zodat u uw auto niet in de school hoeft te parkeren bij het brengen van uw kinderen? Je eigen verantwoordelijkheid nemen is de grootste stap om samen met ons van de nul een punt te maken.
« terug
Reacties
Leo Crombach
03-05-2011 15:11
Ik onderstreep je blog volledig. staande houden na een overtreding werkt het beste. Gewoon direct ervaren dat je fout zit. Natuurlijk zal menigeen hier over soebatten, door werkdruk etc, etc. Echter Ik ben ervan overtuigd dat er een verandering van mindset moet plaats vinden bij de verkeersdeelnemers, om bewust en verantwoordelijk deel te nemen aan \'t verkeer. Samen naar je omgeving kijken, hiervoor je verantwoordelijkheid nemen en met verstand gebruik maken van alle verkeersmiddelen die we bezitten. Dan komen we samen, tot 0 verkeersslachtoffers.
Maxim Gelkopf
03-05-2011 16:32
Een prima blog, een prima visie.
Nu nog de bewustwording en aanspreektaal met name gelet op de complexe diversiteit van de verkeersdeelnemers.

